اجازه وئر !

گئدیم بیر دویونجا گزیم قاییدیم بروم يك دل سير بگردم و برگردم

او داغلارین مهی دولسون سینه مه سينه ام از مه آن كوهستان پر شود

تک بیرجه بنوشه اوزوم قاییدیم فقط يك بنفشه بچينم و برگردم

قورخما گول شئهينده آياق اوشويه از اين نترس كه پاهايم در سرماي شبنم سرد شوند

نظر ساليم سيخورمانا، مئشيه بگذار به جنگل و دشت نظري بيندازم

آیاغیم ایلیشسین داشا ،که سه یه پاهايم به سنگ و كلوخ بخورد

ائنیشده یوکوشدا بئزیم قاییدیم در سراشيبي و سربالايي خسته شوم و برگردم

قالخيم چيخيم هاچا قايا داشينا از قله «هاچا قايا» بالا بروم

چن گليب مي چالمالينين باشينا تا ببينم آيا «چالمالي» را مه گرفته است؟

قوشولوم قارتالا قرقی قوشونا به عقاب و قرقي بپيوندم

دویونجا سمادا سوزوم قاییدیم و يك دل سير در آسمان چرخ بزنم و برگردم

اوردان باخیم آلی دیین داغلارا از آنجا به كوهستاني كه «آلي» مي گفت نگاه كنم

سو چیلییم او ییه سیز باغلارا به باغهاي بي صاحب مانده آبي بپاشم

بير آنليقا دونوم اوتن چاغلارا براي لحظه اي به روزگار گذشته برگردم

او گويچك گولونده اوزوم قاييديم در آن بركه زيبايش شنا كنم و برگردم

چینقیل اولوم داغلارینا دوزولوم در آن كوهستانسنگلاخي شوم

یوشان اولوم تورپاغینا ازیلیم آويشني شوم، روييده بر خاك آنجا

حک اولونوم هر داشینا یازیلیم بر هر سنگ آنجا حك و نوشته شوم

اگر قورتارارسا سوزوم قاییدیم اگر سخنم تمام شد، برگردم

دوشوم داغ سئلینه جوشوم چاغلییم با سيلاب كوه در آميزم و بغلطم

من سونمز اولدوزام داستان باغلییم من «اولدوز سونمز» هستم، داستان سرايي كنم

یورت یرینده بیر دویونجا آغلییم بر خاك وطن يك دل سير گريه كنم

اگر کور اولماسا گوزوم قایدیم اگر چشمانم كور نشد؛ برگردم

اوخويان: عاشيق «اولدوز سونمز»